“...запэўніваю вас, мацярынская гордасць - нішто ў параўнанні з пыхлівасьцю і фанабэрыяй кактусовода, у якога зацвіў кактус” (с) “Год садавода” Карэл Чапек
Кактус з майго падваконьня, які ўпершыню нечакана зацьвіў (!!!!!) прыўкраснымі ружовымі (!!!!! маё ўлюбёнае адценьне) кветачкамі, і за гэта атрымаў у падарунак "вядзьмарскае самбрэра" і залатую ўсьмешачку з фальгі.
Зрабіла іх у падарунак. Руды кот Цытрамон і шэра-зялёная котка Мятка зараз жывуць у сяброўкі Тацянкі. Спадарыня ў ружовым - гэта я ўчорашняя ў хатніх інтэр'ерах.. :) ( Далей фотка катоў ды выкрайка... )Выкрайка чэсна скрадзеная недзе ў тырнэце, трошкі пераробленая, творча апрацаваная шыдэлкам (ціпа шчокі) ды вышываньнем (вочы-бровы-насы) тамбурным швом.
Цяпер з табой мы неразлучны У нашым велічным жыцці... (с) А.Астрэйка Лялькі зроблены як падарунак для маёй любай сябровачкі Тацянкі, якая знайшла сабе каханага мужчыну і ажанілася зь ім яшчэ ў кастрычніку.
Вось такія лялькі рабілі мы з малышацінай летам з травы, нітак, кветак і вінаградавых лістоў. На фота мой пляменьнік Зьміцер (у ружовым) і яго сябр Ягор (у памаранчавым). Капец гендэрным стэрэатыпам! :)( Далей яшчэ трошкі фотамалышаціны... цісь! )
Жыцьцё такое як яно ёсьць. Уздымы з заняпадамі. Мне 31 год і зараз я адчуваю сябе шчасьлівай. Мяне кахае самы цудоўны мужчына ў сьвеце. У нас ёсьць свой дом з цёпленькай коткай ды экзатычнымі хатнімі расьлінамі, дзе я адчуваю сябе сапраўднай гаспадыняй. А яшчэ побач са мной ёсьць клапатлівыя матуля з таткам, ды жывуць яшчэ на гэтым сьвеце чуллівыя бабуля з дзядулям, побач зь якімі я магу адчуваць сябе маленькай гарэзлівай дзяўчынкай ў чырвоных гумавых боціках...
Шчыры дзякуй таму фрэнду (нажаль, не памятаю нік), хто параіў пачытаць “Тая, што бегае з ваўкамі. Жаночы архетып у мітах ды легендах” Кларыса Пінкола Эстэс (Clarissa Pinkola Estes “Women Who Run With the Wolves. Myths and Stories of the Wild Woman Archetype”). Знайшла шмат адказаў на мае шматлікія экзістэнцыянальныя пытанні :) Цікава, а ці ёсць пераклад на нашу мову?
У Гомелі спрытны лівень з маленькім градзікам, я ў мяне хутка скончыцца чарговы працоўны тыдзень... Прыйшоў каханы мужчына з дому, прачытаў сьвежапрыдуманы верш ціпа танк:
Цікаўны голуб на падваконьні. Котка, пасьнедаўшы мясам, не цікавіцца птушкай.
Наведала канцэрт Зьміцера Вайцюшкевіча, які прыязджаў да нас у Гомель 4 чэрвеня. Упершыню.... ён - у Гомель, я - на яго канцэрт :) Сусьвет станоўчых эмоцыяў! На канцэрце была разам з каханым Жоўтапузікам. Для мяне самы катарсыс адбыўся падчас калектыўных сьпеваў "Куралес"... сядзела- сьпявала разам з усімі, і тут яяяк паліліся мае слёзы градам па шчоках... я іх ціхенька выцірала-выцірала, я яны ўсё каціліся й каціліся... размазюкала тушы з памадамі па ўсяму твару... А потым яшчэ было калектыўнае фота ўсёй залі на сцэне, доўгі шлях да хаты разам з каханым і перыядычнае мацаньне сьвежанабытага дыску "Караоке" (з аўтографам) ў торбе...
Відэа з гомельскага канцэрту Вайцюшкевіча. Выклаў нейкі добры чалавек.
Tags:Гомель, гэх! М'юзык: Зм. Вайцюшкевіч - Не дазволь мне пайсьці
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=91.7){kind=small}
aksenua
Асадзі назад
